آدم های دنیای من
آدم های دنیای من به مانند اجزای آسمانند... خورشید...ماه...ستاره و حتی سیاره....
بعضی ها مثل خورشیدند... حضورشان گرمم میکند... نبودنشان دنیایم را ابری میکند...و باران وقتی می بارد که دیگر نبودنشان را طاقت نیاورم...آنقدر می بارم تا ابرها بروند و آسمان دوباره آفتابی شود... شب که میشود و خورشید می رود دل گیر نمی شوم چون میدانم صبح فردا باز می بینمش...اما تصور نبود همیشگیش نابودکنندس... چه کسی میتواند بی خورشید تاب بیاورد که من بتوانم...
بعضی ها مثل ماهند...آرام آرام...روز ها که نیستند اما به محض اینکه شب شود میشوند همدم تنهایی من... بی هیچ توقعی... هستند همیشه...حتی اگر من بخوابم و توجهی نداشته باشم به حضورشان... یک جوری مهربانیشان را نثارم میکنند که حتی حسش هم نمی کنم...
بعضی ها مثل ستاره اند... آن هایی که وقتی هستند بی نهایت لذت می برم از بودنشان...با چشمک زدنشان شیطنتم را بیدار می کنند... خسته نمی شوم از بودن با چنین آدم هایی و از خیره شدن به آن ها... همیشه چیزی برای گفتن دارند...همیشه می توانند به من ثابت کنند که کامل نشناختمشان و عمیق تر از آنند که من فکر می کردم....
خب بعضی ها هم مثل سیاره اند... فقط هستند...همین....
